[kraken] Skin en punk in Nederland

From: <ouwesiem_at_squat.net>
Date: Wed, 11 Jan 2012 17:13:04 +0100 (CET)

Skin en punk in Nederland

door Margriet Oostveen

Toen Natasha Gerson als zestienjarig meisje punk werd in Amsterdam, liep
de moordenaar van Kerwin Duinmeijer daar soms alweer vrij rond. Hij kwam
in hetzelfde kraakpand als waar zij belandde: De Wielingen, aan de
Volkerakstraat. ,,Nico had dan gevangenisverlof. Zo ging dat toen."

Nico Bodemeijer: vorige week maakte hij, 44 jaar oud, een einde aan zijn
leven, om niet te stikken in zijn longemfyseem. In 1983 stak hij de
15-jarige Antilliaanse Kerwin dood na een ruzie in een Amsterdamse
snackbar. Die daad werd bekend als 'de eerste racistische moord na de
oorlog'. Dat danken we ook aan de zanger Frank Boeijen, die er de hit
Zwart Wit over maakte.

Ik woonde toen, verre van punk, in Brabant, waar wij dat lied prachtig
vonden: ,,Denk in de kleur van je hart", een vijftienjarige doet niet
liever. Ook was Frank Boeijens ,,gelijk", zoals hij het zelf later noemde,
het vanzelfsprekende gelijk van links.

Kraakpand De Wielingen had een gang waar skinheads bivakkeerden. Andere
krakers ontruimden deze gang in 1985, ze wilden geen ,,fascisten"
huisvesten. Natasha Gerson stond erbij toen de rommel werd opgeruimd. Ze
vonden brieven van Nico Bodemeijer. ,,Ik heb toen zelf gezien hoe krakers
daar nog even wat SS-tekens aan toevoegden. En daarna hebben ze die
brieven doorgestuurd aan Nieuwe Revu."

Vijftien jaar na de moord schreef Gerson een stuk over Bodemeijer in Vrij
Nederland, onder de kop 'Zo zwart-wit was het allemaal niet'.

De forensisch psychiater zag in Bodemeijer een angstig kind van een kille
moeder en een Joodse vader met een oorlogstrauma: diens familieleden waren
allemaal vermoord. Volgens de rechter ging het niet om racisme.

Toch werd Nico Bodemeijer de gedoodverfde extreem-rechtse skinhead. En
Natasha Gerson, tegenwoordig ,,waarzegster zonder paranormale gaven",
hield altijd het imago van prettig maffe linkse kraakster.

Zij waren skin en punk, maar allebei atypisch voor een naoorlogse Joodse
generatie, ,,die de Holocaust soms al te nadrukkelijk als het enige leed
ziet", zegt Gerson. Ook haar vader is Joods, en verloor familie. Zij komt
uit ,,een warm nest", waar men het Joodse leed niet wilde monopoliseren.
Op 4 mei sprak haar familie zich uit tegen alle racisme. Nico Bodemeijers
vader, die op de markt werkte, haatte de 'officiële herdenkings-Joden', de
elite die in zijn ogen in de oorlog de kleine Jood had geofferd.

Verwantschap is geen vriendschap. Als Nico contact met haar zocht, dacht
zij gadverdamme. ,,En hij absoluut ook, andersom." Maar ook vroeg ze hem
soms haar te chaufferen tijdens werk voor Vrij Nederland, als ze iemand
nodig had die een oogje op haar hield.

Vijf maanden geleden sprak zij Nico Bodemeijer voor het laatst. ,,Een
slachtoffer is hij niet, hij heeft het wel gedáán."

Wel beschouwt ze zijn leven als het diapositief van het hare.

NRC . . 11-01-2012

--------------------------------------------------------------
 2011 archief: krakenpost.nl/2011.tar.bz2
 Afmelden, e-mail: kraken-post-unsubscribe_at_dvxs.nl
 Opnieuw aanmelden: kraken-post-subscribe_at_dvxs.nl
 Online Archief: http://www.krakenpost.nl/archief
 1999-2011 archief: krakenpost.nl/kraken-post.tar.bz2 (58MB)
 [11 Jan 17:00u]:239 abonnees
--------------------------------------------------------------
 
Received on 11 Jan 2012 16:13 uur