[kraken] ME, bedspiralen en stencilmachines

From: <ouwesiem_at_squat.net>
Date: Fri, 29 Jan 2010 15:21:35 +0100 (CET)

ME, bedspiralen en stencilmachines: My Queen Karo

cinema Jann Ruyters

door Jann Ruyters

Wie de films bekijkt die er inmiddels over de roerige jaren zeventig
gemaakt zijn, mag concluderen dat het streven dan wel anarchistisch,
collectief en anti-hiërarchisch was toen, maar dat er toch altijd een type
Andreas Baader tussen zat die de goede zaak handig naar zijn hand wist te
zetten.

Altijd was er wel zo'n tiran die in nukken, impulsen en principes de groep
in zijn greep hield. En die nukken, impulsen en principes hadden juist
daarom zo'n greep op het collectief omdat het een collectief was;
daarbinnen gelden niet de regels van de democratie maar al gauw het recht
van de sterkste: de grootste mond krijgt het snelst gelijk.

Zo kon je bij het zien van de documentaire die Joost Seelen alweer lang
geleden, in 1996, over de Amsterdamse kraakbeweging maakte, schrikken van
de macht van kraker Theo, stevig, goed gebekt en zo rotsvast overtuigd van
het eigen gelijk dat hij geweld tegen de meer weifelachtige medestanders
op gegeven moment niet meer schuwde.

In het autobiografische 'My Queen Karo' dat zaterdag op het Filmfestival
Rotterdam in première gaat, ligt het recht van de sterkste bij vader
Raven: grillig, gulzig, goed gebekt en altijd de politieke principes aan
zijn zijde. 'My Queen Karo' belicht het reilen en zeilen in een Amsterdams
kraakpand halverwege de jaren zeventig vanuit het perspectief van de
tienjarige Karo die wel mee moet in de idealen van haar vader. Heel blij
wordt Karo er niet van als vader naast zijn vrouw nog een minnares in huis
en open slaapkamer haalt. Leuk is het ook niet als gas en licht worden
afgesloten omdat vader weigert huur te betalen aan de huisjesmelker die
hun huis bezit.

'My Queen Karo' van de Belgische filmmaakster Dorothee van den Berghe
steunt net als eerdere speelfilms over de tegenbewegingen van de jaren
zeventig ('Together', 'Das Baader Meinhof') zeer op de kraakfolklore: de
ME aan de gracht, de bedspiralen, de stencilmachine, de vele vuile borden
opgestapeld op het aanrecht.

Net als die eerdere films laat 'My Queen Karo' ook nog eens voelen dat de
vrijheid, blijheid-gedachte aan kinderen niet zo besteed is. Wat valt er
nog niet te gehoorzamen als alles mag?

Maar het scherpst is de film in het portret van vader Raven, de
charismatische dwingeland die vrouw, dochter, vriendin en groep bespeelt.
Ja, zo eentje zat er altijd tussen toen, inderdaad. Waar het collectief
heerst, is het stukken makkelijker om de baas te spelen.

Amsterdamse kraakbeweging gezien door de 10-jarige Karo.

Trouw 28-01-2010

--------------------------------------------------------------
 2009 archief: krakenpost.nl/archief/2009.tar.bz2
 Afmelden, e-mail: kraken-post-unsubscribe_at_dvxs.nl
 Opnieuw aanmelden: kraken-post-subscribe_at_dvxs.nl
 Online Archief: http://www.krakenpost.nl/archief
 [29 Jan 15:00u]:285 abonnees
--------------------------------------------------------------
 
Received on 29 Jan 2010 14:21 uur