[kraken] Piraten van de Bundesliga

From: <ouwesiem_at_squat.net>
Date: Tue, 26 Jul 2011 11:51:02 +0200 (CEST)

Piraten van de Bundesliga

Dit stuk verscheen eerder op de website van socialisme.nu

Foto’s socialisme.nu

Als je een bloedhekel aan voetbal hebt, lees dan door. Als je
hartstochtelijk van voetbal houdt, lees dan ook door. Hoe kan je dat nou
zeggen, zul je denken. Het antwoord op dit raadsel ligt in Hamburg,
Duitsland. Daar, tussen de Reeperbahn (de rosse buurt), de haven en arme
wijken met migranten en arbeiders ligt het Millerntor stadion, de
thuisbasis van de voetbalclub St Pauli.

door Martin Smith

Hamburg - St Pauli is met grote afstand de meest linkse voetbalclub van
Europa. De club heeft een nieuw T-shirt uitgebracht met de tekst ‘Love St
Pauli, Hate racism’, en ja, het is geïnspireerd door de Engelse ‘Love
Music Hate Racism’-festivals. Ik werd vorige maand uitgenodigd door een
groep supporters om te spreken over onze strijd tegen de racistische
English Defence League, om hun T-shirt te promoten en een wedstrijd te
kijken.

Een ding valt op als je naar het stadion loopt. Aan elke kroeg, winkel en
elke flat hangt de piratenvlag, de ‘Totenkopf’. Mijn gastheer voor de dag
is Bruno, een oud-kraker en libertair socialist. Hij legt uit dat de vlag
symbool staat voor de strijd van de arme tegen de rijke clubs.

Het tweede dat je aandacht trekt is dat supporters van St Pauli geen
gemiddelde fans zijn. Het is een mengsel van punks, getatoeëerde rockers,
anarchisten, blauwe-boordenarbeiders en bovendien heeft St Pauli meer
vrouwelijke supporters dan elke andere club in Europa.

Deze supporters worden aangetrokken door een club die zijn politieke hart
in het vaandel draagt en die de bloei van een alternatieve cultuur op de
tribunes stimuleert. Het was de eerste Europese club die een
antiracistische en antifascistische cultuur op de tribunes stimuleerde.
Het team speelde een tournooi in Cuba om solidariteit met het land te
tonen, en in de jaren 1980 nam de keeper Volker Ippig een jaar verlof om
te helpen met de Nicaraguaanse revolutie.

Wedstrijden zijn net festivals. Het team komt het veld op onder de tonen
van ACDC’s lied ‘Hells bells’ en als ze scoren galmt ‘Song 2’ van Blur
rond het stadion. Na de wedstrijd worden geluidboxen opgesteld buiten het
stadion en worden er ministraatfeesten gehouden.

Bruno legt uit dat de verandering naar een radicale club begon in de jaren
1980. St Pauli speelde toen in een lagere divisie. Een groep krakers begin
de wedstrijden te bezoeken. Een paar begonnen voor de lol hun
piratenvlaggen mee te nemen naar het stadion. De groep groeide langzaam en
andere voetbalsupporters, die de fascistische elementen en openlijke
commercie van de andere clubs zat waren, begonnen St Pauli te volgen.
Vandaag de dag zie je in het hele stadion Che Guevara vlaggen en
anarcho-syndicalistische vlaggen.

Tot voor kort was de voorzitter van de club Corny Littman, een openlijk
homoseksuele man. Een paar jaar geleden hielden supporters van een andere
club homofobe spreekkoren tegen Littmann. Toen dat team de tegenwedstrijd
bij St Pauli speelde, hingen de tribunes vol met regenboogvlaggen – het
perfecte antwoord.

Vorig jaar promoveerde St Pauli naar de Bundesliga, de hoogste divisie van
het Duitse voetbal. Door de druk om in de liga te blijven begon de club
toe te geven aan commerciële druk. Er werden business seats ingevoerd en
zelfs een skybox die gesponsord werd door een Hamburgse stripclub.
Woedende fans vochten terug. Sozialromantiker (sociaal-romantici) begonnen
de stripclubadvertenties tijdens wedstrijden te bedekken. Fans zwaaiden in
het stadion met de Jolly Rouge (rode piratenvlag) als protest tegen de
stripclubadvertenties.

Nu zijn de advertenties er niet meer en heeft de club het
advertentiecontract met de stripclubeigenaars beëindigd. Fan power heeft
gewonnen en de Jolly Rouge wappert er nog steeds.

Na de wedstrijd nemen Bruno en een paar andere fans mij mee naar de Jolly
Roger bar. Hij zit stampvol punks en is opgesierd met elke denkbare
antiracistische en antifascistische sticker. Ik word voorgesteld aan vier
mensen die aan een tafeltje zitten buiten de bar. Ze lijken niet erg op
hun plek. Het zijn geen punks of rockers en ze zijn ook niet van top tot
teen bedekt in St Pauli kledij. Maar toch hebben ze het erg naar hun zin.
Ze vertellen dat ze asielzoekers zijn – gasten van Bruno en zijn vrienden.

Bruno zegt ‘Bij thuiswedstrijden nodigt een groep van ons een kleine groep
asielzoekers uit om naar de wedstrijd te komen. Daarna eten en drinken we
tot diep in de nacht. Wij betalen alles.’ Wij waren ooit buitenstaanders.
Nu hebben we een thuis gevonden. We willen dat deze mensen een thuis
hebben in St Pauli.’ Voor mij is dat waar het bij St Pauli om draait.

Ook al haat je voetbal, hoe kun je niet van St Pauli houden? En als je
zoals ik gek bent van voetbal, kun je dan een betere plek bedenken om een
zaterdagmiddag door te brengen?

www.krapuul.nl .25-07-2011

--------------------------------------------------------------
 2010 archief: krakenpost.nl/2010.tar.bz2
 Afmelden, e-mail: kraken-post-unsubscribe_at_dvxs.nl
 Opnieuw aanmelden: kraken-post-subscribe_at_dvxs.nl
 Online Archief: http://www.krakenpost.nl/archief
 [26 Jul 11:00u]:247 abonnees
--------------------------------------------------------------
 
Received on 26 Jul 2011 09:50 uur