STANDPLAATS GRIEKENLAND
Tranen
door Eelco van der Linden
Nee, ik heb geen fles Ouzo soldaat gemaakt, alleen een net Mythos-biertje.
Maar toch word je met een spijker in je kop wakker en ogen die branden in
de kassen. Het kan als je de 'Griekse Opstand', of zoals anderen zeggen,
'Het Einde van Europa zoals wij dat kennen', van dichtbij wilt meemaken.
Na een dagje traangas en ik weet niet wat voor andere gemene goedjes de
Griekse politie in huis heeft, had ik gegeten in de aangename koelte om
daarna mijn bed op te zoeken. Maar toen ik bij mijn hotel kwam, stond de
hele goegemeente op straat rond de immer vriendelijke en hulpvaardige
manager Karadamis, die ik voor het eerst echt kwaad zag.
'De maat is vol', bromde hij tussen een kuch en een puf. Ik herkende de
geur meteen: ook het hotel was gehuld in een wolk van traangas. Ik dacht
nog snel de lift te kunnen nemen naar mijn kamer op de bovenste etage,
maar stuitte bij de ontbijtruimte op een onzichtbare muur die me meteen de
adem ontnam. Terug dus.
Ik had te doen met Karadamis. Hij weet zijn hotel in een wijk met steeds
meer problemen op perfecte wijze te runnen. Links de deur uit struikel je
over de illegale immigranten, rechts over drugsverslaafden. Ik heb nog
nergens zoveel menselijk leed gezien als in het parkje naast het beroemde
Archeologisch Museum, waar het hotel vlakbij ligt. Overal uitgemergelde
gestaltes die elkaar spuiten in de arm schuiven.
De derde groep 'karakteristieke' bewoners zijn de 'anarchisten'. We zijn
aan de rand van Exarchia, de bohémienbuurt van Athene met haar smalle
straten en fraaie architectuur uit het begin van de vorige eeuw. Exarchia
is ook de motor van het gewelddadige verzet tegen de Griekse politie, die
de wijk niet in gaat, maar alle toegangswegen permanent controleert met
manschappen in gevechtstenue.
Anarchisten? Vanaf mijn restauranttafel bij het plein, dat dient als hun
clubhuis, had ik ze nog eens goed kunnen observeren: jongens en meisjes
van rond de twintig, met aandoenlijk ernstige kindergezichten en standaard
een fles bier in de hand. Ze werden aangevuld met niet al te best meer in
vorm stekende veertigers en vijftigers. Sommigen zijn er echt slecht aan
toe, zoals de man die bij mijn tafel een solo probeerde weg te geven op
een plastic gitaar.
Exarchia is een vrijplaats, maar het is er aangenaam, een beetje het
Amsterdam van begin jaren '80. De opwinding is er elke avond groot.
Menigeen loopt er rond met de witte crème op het gezicht, die beschermt
tegen het brandende traangas. Mondkapjes hangen nonchalant om de nek zoals
bij chirurgen die even mogen pauzeren. De traditionele 'slag rond het
Syntagmaplein' is goed gegaan, het is nagenieten geblazen.
Nagenieten? Je bent dag en nacht een revolutionair, had een jongen eerder
tegen me gezegd. En dus hadden groepjes anarchisten nog laat de postende
politie aangevallen, vlakbij mijn hotel. Er waren minder agenten dan
anders vanwege de bescherming van het Syntagmaplein, dus een buitenkans.
Griekse agenten in het nauw grijpen dan snel naar traangas, veel traangas.
Vandaar.
Brabants Dagblad . 02-07-2011
--------------------------------------------------------------
2010 archief: krakenpost.nl/2010.tar.bz2
Afmelden, e-mail: kraken-post-unsubscribe_at_dvxs.nl
Opnieuw aanmelden: kraken-post-subscribe_at_dvxs.nl
Online Archief: http://www.krakenpost.nl/archief
[02 Jul 18:00u]:247 abonnees
--------------------------------------------------------------
Received on 02 Jul 2011 16:44 uur
Dit document staat op krakenpost.nl
voor de huidige en 11 maanden
het origineel blijft op skwot.dvxs.nl:
http://dvxs.nl/~skwot/{jaar}/{maand}/{nnnn}.html
kop