[kraken] Het puberparadijs

From: <ouwesiem_at_squat.net>
Date: Fri, 8 Oct 2010 12:05:46 +0200 (CEST)

Het puberparadijs

Amsterdam - Ik heb volop meegedaan met dat kraken. In de vroege jaren '80
was kraken voor jongeren ongeveer wat twitteren nu is. Het was mieters.

Ik woonde in die tijd half in Parijs waar je ook kraakpanden had, maar die
waren zo erg dat je wel desperaat moest zijn wilde je je daar naar toe
begeven. Wat we dus toch deden, want je mocht (en mag) in Frankrijk geen
wiet kopen van bonafide detaillisten. Elke keer benatte ik mijn broek van
angst. Zelden zulke ongure poelen des verderfs gezien.

Maar dan Amsterdam: joviale gemeenschappen in strak georganiseerde
samenlevinkjes. Àl je vrindjes hadden er een kamer, dus waarom niet? Het
hoorde blijkbaar zo: als een obligate afsluiting van je kindertijd. Je
werd door moeder met je boeltje voor de deur afgezet en dat was dat. De
puberteit kon beginnen! Alles wat je als jonkie nodig had was voor handen;
je hoefde eigenlijk nooit meer de deur uit. En dat deden we dan ook zo min
mogelijk, tot grote wanhoop van de universitaire docenten in wiers
vakgroep driekwart van mijn huisgenoten ingeschreven waren: ze kwamen
nooit opdagen. Ze staan u tegenwoordig wel bij in uw juridische gevechten,
of smeren u duistere hypotheek- alsmede
lijfrentekoopsompolissenconstructies aan, dus ergens moeten ze die
diploma's wel hebben weten te bemachtigen, maar hoe, dat kan ik u met de
beste wil van de wereld niet vertellen.

In die grote kraakcomplexen waar ik achtereenvolgens huisde was er
steevast een washok, een bar waar je uitsluitend flesjes bier kon kopen –
maatschappelijk verantwoord gebrouwen, en zonder glazen, die bestonden nog
niet – , een concertzaal, een restaurant, een kruidenier, een creche, een
postkantoor en een bankfiliaal. Die laatste twee bedenk ik er met
terugwerkende kracht bij, want het leek me zo handig. Het beroemste
kraakrestaurant was veruit Zorro's Zion, in Wijers. Wat hebben we daar
geschranst! De kok (ben verdikkeme zijn naam kwijt) was zo'n ongezellige
dikkerd van een Hells Angels, compleet met overvloedige tatoeages en
zwarte doodshoofddoekje om het kale voorhoofd. Die gozer kon kóken! We
vergaven hem unaniem de zweetdruppels en de as van zijn immer om zijn
mondhoek hangende sjakkie, die allebei in grote hoeveelheden de pannen in
vielen. Het was goddelijk voedsel. Zoveel wisten we wel. Later is die man
één van de meest fantastische restaurants die Amsterdam ooit heeft gekend
gaan uitbaten: het Koffiehuis van den Volksbond aan het Kadijksplein,
alwaar heel mijn generatie jarenlang trouw en goedkoop is blijven
schaften. Toen hij stopte vielen we ten prooi aan horror vacui met
betrekking tot de horecabezetting van de stad: we wisten lange tijd niet
meer wat we aanmoesten met onze lekkere trek.

Kunstenaars, die waren daar ook in die kraakpanden. Veel kunstenaars. In
alle vormen en maten, en in alle stadia van ontbinding. In die voormalige
fabrieken en kazernes waar we bizarre en immense ruimtes mochten huren
(ja, je hùùrde ze, van het collectief, voor 75 gulden p/m, dat was de
normale prijs; de kwitanties ruilde je vervolgens voor cash in bij je
uitkeringsinstantie) werd volop geëxperimenteerd. Je deed wat je wilde,
daar kwam het op neer. Voor de een was dat hele dagen (hele nachten moet
ik zeggen: de dag was om te slapen) lamlendig in het kraakcafé hangen,
voor de meesten was het schilderen geblazen, op plafondhoge doeken, of het
construeren van metershoge mechanische skeletten die je vervolgens nergens
meer kon exposeren. Maar wat boeide hut, we hadden toch onze eigen galerie
in het pand! De jeugdidylle, het walhalla van het jonge leven, het
puberparadijs.

Ik schilderde noch boetseerde, maakte films noch collages. Ik zat in mijn
pipilangkousperiode. Ik had een ezelin en 30 gehandicapte kippen. Daar heb
ik jaren mee gezeuld op verschillende plekken van de binnenstad, tot mijn
ezelin op een mooie spits 's maandagmorgens in de IJtunnel ging
spookrijden, en ze voorgoed door de bereden politie uit ons midden werd
weggerukt. Daarna begon ik een restaurant. Eerst bracht ik zelfgemaakte
compote rond aan de kruideniers van alle kraakpanden van de stad. Spoedig
nam ik een voetbalveldgrote ruimte in beslag en kreeg ik 3 arme zielen zo
gek dat ze mij die hielpen omtoveren tot een futuristisch middeleeuwse
eetzaal, met één tafel van 3 x 5m in het midden, een karrenwiel met
kaarsen voor het licht, waar het kaarsvet vandaan in je boord droop, met
onsamenhangende mozaïeken op de pilaren en op (gedeeltes van) de vloer. Op
straat vonden we een gasfornuis en een koelkast, tafelmodel. Ik had 3
Franse koks in dienst, allemaal politieke vluchtelingen zoals ik, die
vrijwillig en vegetarisch elke avond de sterren van de hemel kookten, voor
de vaste prijs van 5 gulden per 3-gangen-maaltijd. Het geheim was dat we
de groente die de marktkooplui elke dag wegsmeten hergebruikten. Vooral op
de zaterdagen was dat een ware hoorn des overvloeds, waar we gretig van
oogstten.

Het liep storm.

Het werd zelfs een begrip. Helaas kreeg ik er op een gegeven moment genoeg
van en gaf het stokje over aan iemand zo krankjorum dat ze in haar eentje
een column zal vullen (dat is een belofte!), en dat was binnen 2 weken het
einde van mijn kraakrestaurant. Als ik door was gegaan was mij door de
goegemeente stukje bij beetje het abc van degelijk zakendoen bijgebracht,
en was ik heden ten dage de keurige belastingbetaler die ik sowieso
geworden ben.

Dàt waren nog eens broedplaatsen!

En wie is Oud Zeikwijf?
Subversieve allochtone in Amsterdam. Geboren en getogen in Frankrijk.
Woonde eerst in Tokio, maar verhuisde in 1984 uit liefde voor Amsterdam
naar hier.

AT 5 08-10-2010

--------------------------------------------------------------
 2009 archief: krakenpost.nl/archief/2009.tar.bz2
 Afmelden, e-mail: kraken-post-unsubscribe_at_dvxs.nl
 Opnieuw aanmelden: kraken-post-subscribe_at_dvxs.nl
 Online Archief: http://www.krakenpost.nl/archief
 [08 Oct 12:00u]:273 abonnees
--------------------------------------------------------------
 
Received on 08 Oct 2010 10:05 uur