[kraken] Interesse voor fort te danken aan krakers

From: <ouwesiem_at_squat.net>
Date: Sat, 3 Sep 2011 10:39:49 +0200 (CEST)

HET INTERVIEW

Interesse voor fort te danken aan krakers

Jo Ubbink

Jo Ubbink is gepensioneerd maar is amper thuis te vinden. Zijn dagen
brengt hij door in Fort Pannerden. Hij noemt het een prachtig en
fascinerend bouwwerk.

Geboren: 23 maart 1949 in Pannerden.
Privésituatie: getrouwd met Cilia, vier kinderen, elf kleinkinderen. Woont
sinds 1974 in Doornenburg.
Opleiding: middelbaar beroepsonderwijs en bijscholingscursussen.
Werk: eerst als elektra-installateur, daarna allerlei functies tot en met
die van leidinggevend monteur.
Hobby's: wandelen (is marsleider van sv Olympia), computers en Fort
Pannerden. Hij is lid van de beheersstichting en vrijwilliger in het fort.
Waarom: Vandaag is de officiële opening van Fort Pannerden. Ubbink is er
iedere dag te vinden. Zeker deze week maakt hij overuren omdat hij vindt
dat voor de opening alles pico bello moet zijn.
Bij zijn verhuizing naar Doornenburg noemde Jo Ubbink Fort Pannerden 'een
molshoop'. Hij heeft zijn mening behoorlijk bijgesteld. Nu vindt hij het
een prachtig bouwwerk dat hem mateloos interesseert en fascineert.
Het fort is zijn tweede huis geworden. "Al denkt mijn vrouw daar anders
over. Zij zegt dat het fort mijn eerste huis is. Als gepensioneerde hoor
ik hele dagen thuis te zijn, maar dat is nauwelijks het geval. Er is zo
veel te doen", zegt Ubbink. Zeker deze week is hij er veelvuldig te vinden
vanwege de openingsfestiviteiten die voor vandaag op de rol staan.
Hard werken is Ubbink wel gewend. Dat deed hij als kind al. Zijn vader
teelde in Pannerden fruit en aardappelen. Als zijn jongere broers aan het
voetballen waren, stond Jo Ubbink op het land om aardbeien of bessen te
plukken. "Gelukkig bleef er genoeg tijd over om te spelen. Ik viste graag.
Helaas gaat dat niet meer vanwege mijn rug. Ik kan het zitten niet
volhouden."
Ubbink woont sinds 1974 aan de Sterreschans in Doornenburg of
West-Pannerden, zoals hij dat noemt. Hij bouwde een huis op grond van zijn
schoonmoeder. Pas in 1995 was hij voor de eerste keer in het fort tijdens
de landelijke monumentendag. "Je mocht er op andere dagen niet komen. Wat
had ik er te zoeken? Het was binnen donker en levensgevaarlijk. Het fort
boeide me wel. Ik had niet in de gaten dat het zo'n groot gebouw was. Het
metselwerk fascineerde me, als je toch ziet hoe de vertrekken zijn
opgetrokken. Moet je kijken hoe prachtig die bogen zijn gemaakt! Moet je
eens zien wat je aan bouwtechniek tegenkomt! Echt indrukwekkend."
"Ik heb het fort in 1995 voor de eerste keer bekeken en vond het wel goed
zo. De behoefte om terug te gaan was er toen niet."
Zijn houding veranderde door de komst van de krakers. "In die periode had
net een kraakbeweging in Nijmegen voor opschudding gezorgd. Ik dacht:0
'Wat krijgen we nou?' We vreesden dezelfde taferelen. Maar in Doornenburg
had niemand last van de krakers. Het werd zelfs rustiger op straat. Voor
hun komst was er veel verkeer en had je het idee dat er op straat
gehandeld werd in drugs. Niet door de krakers. Die verbouwden wel wiet,
maar alleen voor eigen gebruik."

Ubbink raakte bij toeval aan de praat met de krakers, met wie hij
uiteindelijk een goede verstandhouding opbouwde. Ubbink en de krakers
werden vrienden. Ze kwamen bij hem thuis om te douchen of voor een kop
koffie. Hij heeft nog steeds contact met hen. "Vergeet niet dat zij Fort
Pannerden weer op de kaart hebben gezet. Ze wilden het kraken om verdere
verloedering tegen te gaan. Zonder die krakers was het fort nu niet
gerestaureerd."
Ubbink kreeg waardering voor de wijze waarop de krakers leefden. "Bij mijn
eerste bezoek moest ik er nog aan wennen dat ik koffie in een jampot
kreeg. De groenteman gaf producten die hij niet meer kon verkopen aan de
krakers. Bij de supermarkt haalden ze spullen die over de datum waren uit
het afval. De meeste krakers hadden geen uitkering. Ze werkten of
studeerden. Door alle gesprekken was ik overtuigd van hun goede
bedoelingen met het fort."

De ontruiming van het fort schoot Ubbink en de buurt in het verkeerde
keelgat. "We kregen een brief over de ontruiming toen de tanks al op de
dijk waren. Ouderen in de buurt hadden zelfs in de oorlog niet zo veel
militaire voertuigen gezien. Na de ontruimingsactie keerden de krakers er
toch terug. Een tweede ontruiming dreigde maar kon door ons worden
afgewend. Het is goed dat we toen zijn gaan praten over restauratie van
het fort."
Ubbink zit namens de buurt in de beheersstichting en is er vrijwilliger.
Hij loopt tegen frustraties aan. "De vrijwilligers willen veel dingen
tegelijk. Het stichtingsbestuur reageert soms te laks. Dat wrikt en dan
komen de vrijwilligers vaak bij mij omdat ik altijd in het fort ben. Ik
wil van het fort maken wat ervan te maken valt, wil de zaken zo goed
mogelijk geregeld hebben. Er hing deze week niet eens toiletpapier op de
wc terwijl er veel mensen worden verwacht. Dat moet wel geregeld worden.
Ik weet veel van het fort. Die kennis gebruik in tijdens rondleidingen."
Ubbink doet die met plezier want het fort zit na al die jaren in zijn
hart.

de Gelderlander . 03-09-2011

--------------------------------------------------------------
 2010 archief: krakenpost.nl/2010.tar.bz2
 Afmelden, e-mail: kraken-post-unsubscribe_at_dvxs.nl
 Opnieuw aanmelden: kraken-post-subscribe_at_dvxs.nl
 Online Archief: http://www.krakenpost.nl/archief
 [03 Sep 10:00u]:242 abonnees
--------------------------------------------------------------
 
Received on 03 Sep 2011 08:39 uur